سيره ى رفتارى حضرت صديقه ى طاهره عليهاالسلام نشان دهنده ى صحنه هايى از حضور فعال آن حضرت در عرصه ى اجتماع مى باشد ؛ براى نمونه ايشان هر هفته ، روزهاى شنبه به سوى مزار شهداى احد مى شتافت و براى حمزه عليه السلام و ديگر شهداى احد طلب آمرزش و علو درجات مى نمود. [ بحارالانوار: ج 43، ص 9. ]
فاطمه زهرا عليهاالسلام پس از هجران پدر، حمايت از امامت را وظيفه ى خويش دانست و در اين راه از هيچ فداكارى و جانبازى دريغ نكرد و بارها و بارها در عرصه ى جامعه ظاهر شد و در جمع مردمان، خطبه هايى بى نظير ايراد فرمود؛ خطبه هايى در اوج فصاحت و بلاغت كه فصيحان و بليغان نام آور عرب را به شگفتى و شيفتگى واداشته است.
 از آن بانوى بزرگوار، آن فاتح قله هاى فصاحت و بلاغت، 3 خطبه و سخنرانى بعد از رحلت پيامبر، گزارش شده است:
1. سخنرانى عرش لرزان فاطمه در مسجد مدينه و در حضور جمع كثيرى از مهاجران و انصار
2. سخنرانى تهديدآميز فاطمه در جمع زنان مهاجر و انصار در روزهاى سخت بيمارى
3. سخنرانى انتقادآميز فاطمه در بين جمعى از مردم كوچه و بازار.  
همان زهرايى كه مى فرمايد: براى زن بهتر است كه نه او هيچ مردى را ببيند و نه هيچ مردى او را، آن گاه كه مصالح كلى جامعه ى اسلامى را در خطر مى بيند، به سوى مسجد مى شتابد و در حضور جمع كثيرى از مردان مهاجر و انصار، غاصبان خلافت را به محاكمه مى كشاند.