تربیت گلخانه ای، تربیتی است که در آن فرد به صورت سطحی و کوتاه مدت تربیت می شود، و اگر در محیطی دیگر قرار بگیرد آن تربیت به مرور از بین می رود. به مانند گل که اگر از محیط گلخانه خارج شود پژمرده می شود.

آنچه در همه ی پدر و مادرها مشترک است، این است که مذهب را طوری تبلیغ می کنند که انگار شیپور را از طرف دیگرش باد می کنند.

توصیه هایی که به نسل جوان می کنند اینطوری است. درست مثل این است که طبیبی دائما به کسی که لبش زخم شده یا صورتش جوش زده بگوید که ((جوش نزن)) و ((زخم نشو))؛ و بعد هم بگوید که مثلا ((زخم شدن دهن فلان بدی را دارد؛ جوش صورت فلان قدر بد است؛ پوست اینطوری خراب می شود...)) و دائما از این طرف فشار بیاورد، سرزنش کند و بد بگوید؛ و این اگر چه اصولا درست است اما چه فایده ای دارد؟

قضیه را باید از طرف دیگری شروع کرد و آن این است که فهمید چه عواملی باعث شده که این جوش ها در زندگی روحی این بچه و این نسل بوجود آمده.[1]

آری اگر از ابتدا فرزندانمان را بنیادی و اصولی تربیت کنیم، به گونه ای که خود زیبایی، اهمیت و ارزش حجاب را دریابند. خود آن را با تمام وجود حفظ می کنند و حتی مروج آن می شوند.

منبع:  فاطمه فاطمه است/ص271