مصونیت حجاب

اگر پاکدامنی را گوهری ارزنده  بدانیم ، با هزاران چشم باید مراقبش باشیم .اگر رشته ی مرواریدی را در کمد و صندوقی نگذارند  و در آن را نبندند گم می شود .

صاحبان گنج و گوهر ، جواهرات خود را در معرض رهگذران نمی گذارند تا بدرخشد و جلوه کند و چشم و دل برباید بلکه یک سیستم حفاظتی و ایمنی ، اجرا می کنند  تا مبادا جواهر آنها ربوده شود .

اگر باغبانی ، سرما یه ی عمرش را  که در « محصول باغ » خلاصه می شود محافظت کند ،‌کسی او را بر این حد و حریم و حفاظ نهادن سرزنش نمی کند بلکه او را تحسین می کنند ، هیچ کس هم به نام آزادی ، دیوار خانه ی خود را بر نمی دارد و شب ها در حیاتش را باز نمی گذارد ، چون ممکن است دزدی رخنه کند و اموالش را به یغما می برد .

روش خرد مندانه ای است که هر چیزی قیمتی تر باشد در صد مراقبت از آن بالاتر می رود و هر چه نفیس تر باشد ، بیم ربودن و خوف غارتش بیشتر است .

بنا براین ، مواظبت از آن لازم تر ، و این سخن استاد شهید مطهری چه زیباست که ( حجاب ، مصونیت است نه محدودیت )

 وقتی شما در خانه ی خود را می بندید یا پشت پنجره ی اتاقتان پرده می آویزید ، یا در منزل خویش را قفل می کنید ، خانه و آرامشگاه خود را از ورود بیگانه و نگاه های مزاحم در پناه و امنیت قرار داده اید ، نه که خود را در قید و بند حصار افکنده باشید .

آنان که حجاب را بر می گزینند ، می خواهند « گوهر عفاف  » خود را از تاراج مصون نگه دارند ، این کار را با اختیار و انگیزه انجام می دهند و برگزینش خود هم می بالند ، چون راهی را می پویند که به ایمنی خودشان و فقط سرمایه شان منتهی می شود .

 دختران و بانوان فرزانه و فهیم   را کسی به زور در حجاب ، نگه نمی دارد ، بلکه خودشان با اختیار ، حجاب را برای محفوظ ماندن عفاف و شخصیت و حرمتشان  از نگاه های هوس آلود و نیت های آلوده به عنوان حصاری ایمن بر می گزینند . ( اشاره به آیه ی 31 ، سوره نور )

این حجاب آگاهانه و انتخابی ، نشان شخصیت یک خانم است که دوست ندارد ،‌ ملعبه ی این و آن قرار بگیرد و چشم های شهوت آلود ، از چهره و اندام و روی و موی او کامجویی کنند و ارضا شوند . [1]

  [1]  . وسائل الشیعه ، جلد 14 ، ص19.