چرا هنگام قنوت بايد دست ها را به طرف آسمان بالا برد در حالي که خدا همه جا هست ؟

هشام بن حکم " مي گويد: زنديقي خدمت امام صادق (ع) آمد و از اين آيه الرحمن علي العرش استوي سوال کرد.
امام (ع) ضمن توضيحي فرمود:
خداوند متعال، نياز به هيچ مکاني و هيچ مخلوقي ندارد، بلکه تمام خلق محتاج او هستند.
سوال کننده عرض کرد:
پس تفاوتي ندارد که به هنگام دعا دست به سوي آسمان بلند کنيد يا به سوي زمين پايين آوريد؟!
امام فرمود:
اين موضوع در علم و احاطه و قدرت خدا يکسان است( و هيچ تفاوتي نمي کند) ولي خداوند متعال دوستان و بندگانش را دستور داده که دستهاي خود را به سوي آسمان، به طرف عرش بردارند، چرا که معدن رزق آنجاست.ما آنچه را قرآن و اخبار رسول خدا (ص) اثبات کرده است، تثبيت مي کنيم، آنجا که فرمود:
دستهاي خود را به سوي خداوند متعال برداريد، و اين سخني است که تمام امت بر آن اتفاق نظر دارند.

امير المومنين (ع) فرمود:
آيا در قرآن نخوانده اي: و في السماء رزقکم و ما توعدون ( در اسمان رزق شماست و آنچه به شما وعده داده مي شود )
پس از کجا انسان روزي را بطلبد جز از محلش، محل رزق و وعده الهي آسمان است.

از بعضي از روايات، فلسفه ديگري براي اين کار استفاده مي شود و آن اظهار خضوع و تذلل در پيشگاه خدا است چرا که انسان به هنگام اظهار خضوع، يا تسليم، در مقابل شخص يا چيزي، دستهاي خود را بلند مي کند.

                                                                                                                                      منبع: يکصدوهشت پرسش و پاسخ برگرفته از تفسير نمونه ص 121.

       هیچ فكر كردید چرا نماز دارای دو سجده است ؟

       چرا ميزان ركعات نماز ها متفاوت است ؟